กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 108 ข้าหวังสร้างชื่อสร้างผลงาน
เสียงระฆังของวัดวาอารามดังก้องกังวานสะท้อนไปตามหุบเขา หนักแน่นทึบตัน ดุจดั่งสิ่งใดตกลงสู่ก้นสระลึก แผ่ระลอกคลื่นกระจายออกไปเป็นวงแล้ววงเล่า กลิ่นอายไม้จันทน์หอมตลบอบอวลไปทั่วทุกหัวระแหง ผสานกลมกลืนกับปราณบริสุทธิ์ของต้นสนและสนเขา ทำให้ผู้คนผ่อนฝีเท้าและผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ลั่วจิ่นอวี๋ก้าวเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน ฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็ว ใบหน้าแต่งแต้มความซีดขาวและอ่อนแรงไว้อย่างพอดิบพอดี ทว่าสายตากลับแจ่มชัดตื่นรู้ยิ่งกว่าคราใด
บนลานโล่งหน้าโถงพระ มีผู้คนยืนอยู่จนเนืองแน่น เสื้อผ้ากรุ่นกลิ่นหอมเงาผมสะท้อนแสง เครื่องประดับห้อยเอวดังกรุ๊งกริ๊ง เหล่าสตรีบรรดาศักดิ์จากจวนต่าง ๆ รวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย กระซิบกระซาบพูดคุยกัน บ้างสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ บ้างสนทนาเรื่องอาภรณ์ บ้างสนทนาเรื่องการหมั้นหมายแต่งงานของบุตรธิดา และมีบางคนสนทนาถึงข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดเอิกเกริกในเมืองหลวงช่วงนี้ เพียงแต่ยามเอ่ยถึงเรื่องเหล่านี้ เสียงจะถูกกดให้ต่ำลงอย่างยิ่ง ต่ำจนมีเพียงคนที่อยู่ชิดกายเท่านั้นที่ได้ยิน จากนั้นจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปอย่างรวดเร็ว
ลั่วจิ่นอวี๋ยืนอยู่ริมขอบฝูงชน ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไอเบา ๆ ขึ้นมาสองครา เสียงไอนั้นไม่ดังไม่เบา พอดิบพอดีที่จะให้คนรอบข้างได้ยิน เป็นสุ้มเสียงที่ผู้ป่วยเรื้อรังมิสร่างซาพึงมี ทว่าเบื้องหลังผ้าเช็ดหน้านั้น สายตาของนางกลับมิได้ว่างเว้น