ตอนที่ 107 จะปกป้องหรือจากไป จะภักดีหรือกบฏ

ตอนที่ 107 จะปกป้องหรือจากไป จะภักดีหรือกบฏ

ข่าวลือวันแรก ฮ่องเต้ทรงปล่อยปละละเลยไม่แยแส

วันที่สอง ยังคงไร้ผู้ใดไต่ถามสนใจ

ราวกับว่าข่าวคราวที่แพร่สะพัดอย่างบ้าคลั่งตามตรอกซอกซอยเหล่านั้น เรื่องโม่เป่ยยกทัพ แดนเหนือเคลื่อนไหวผิดปกติ ฮ่องเต้ทรงเฝ้ามองอย่างเย็นชา จวนติ้งซีอ๋องถูกลิดรอนอำนาจ เป็นเพียงสายลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านเมืองหลวง พัดผ่านแล้วก็แล้วกันไป ทว่าหลังจากสายลมพัดผ่าน ย่อมหลงเหลือร่องรอยไว้เสมอ ล่วงเข้าสู่ยามอรุณของวันที่สอง แม้กระทั่งภายในจวนติ้งซีอ๋องก็เริ่มมีคนกระซิบกระซาบกันแล้ว

เฒ่าหลิวที่ตื่นแต่เช้ามากวาดลานบ้านนั่งยอง ๆ สูบยาอยู่ใต้ระเบียง พึมพำกับเหล่าจางคนเลี้ยงม้าที่เดินผ่านไปมาสองสามประโยค พอดีถูกเซี่ยจงได้ยินเข้า สิ่งที่เฒ่าหลิวพูดคือ “ได้ยินว่าทางฝั่งโม่เป่ยจะตีเข้ามาจริง ๆ ฝ่าบาทไม่ยอมให้ท่านอ๋องผู้เฒ่าของพวกเราไป” เหล่าจางรับคำว่า “ก็ใช่น่ะสิ ซื่อจื่อก็ถูกโยกย้ายไปแล้ว นี่มันจงใจไม่ให้ตระกูลเซี่ยอยู่อย่างสงบสุขชัด ๆ” เซี่ยจงยืนฟังอยู่หลังประตูวงเดือนครู่หนึ่ง สีหน้ามืดครึ้มประหนึ่งก้นหม้อ

ยามที่เขาเดินออกมา ในปากเฒ่าหลิวยังคาบกล้องยาสูบอยู่ ครั้นเห็นใบหน้านั้นของเขา กล้องยาสูบแทบจะร่วงหล่นจากปาก ส่วนเหล่าจางลุกขึ้นยืนแล้ว ก้มหน้ามองปลายรองเท้าของตน อยากจะหดตัวให้เหลือเพียงเงากลุ่มหนึ่งเสียให้ได้

“ใครพูดเรื่องเหล่านี้กับพวกเจ้า” เสียงของเซี่ยจงไม่ดัง ทว่ากลับทำให้คนทั้งสองตัวสั่นสะท้านขึ้นพร้อมกัน