ตอนที่ 105 กระแสคำคน จินตนาการ

ตอนที่ 105 กระแสคำคน จินตนาการ

ยามที่ลั่วจิ่นอวี๋เดินออกมาจากห้องหนังสือ ฟ้าก็จวนจะสว่างแล้ว

เหล่าเซี่ยพิงเสาระเบียงทางเดิน ไม่รู้ว่ารออยู่นานเท่าใดแล้ว สาบเสื้อเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำค้าง พัดพับในมือหุบสนิท เคาะลงบนกลางฝ่ามือทีละนิด ๆ อย่างไร้อารมณ์ ครั้นได้ยินเสียงประตูดังขึ้น เขาจึงเงยหน้าขึ้นมา เห็นรอยคล้ำใต้ตาของลั่วจิ่นอวี๋กับสีหน้าท่าทาง “อย่ามายุ่งกับข้า” คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากจึงกลืนกลับลงไปอีกครา

“ตนเองอยากทำสิ่งใดก็ไปทำเถิด” ลั่วจิ่นอวี๋เดินผ่านข้างกายเขา น้ำเสียงแหบพร่า “ข้าต้องขบคิด ไม่มีเวลามาสนใจเจ้า”

เหล่าเซี่ยอ้าปาก สุดท้ายก็มิได้กล่าวสิ่งใด ได้แต่มองแผ่นหลังของนางที่เดินไกลออกไป พลางส่ายหน้า

ตลอดทั้งวันนี้ ลั่วจิ่นอวี๋ขังตนเองไว้ในห้องหนังสือตลอด

บนโต๊ะหนังสือเต็มไปด้วยกระดาษ บ้างเขียนตัวอักษรไว้ บ้างลากเส้นสาย บ้างมีเพียงหยดหมึกไม่กี่จุดที่ถูกป้ายทับ นางประเดี๋ยวจรดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็ว ประเดี๋ยววางพู่กันจมสู่ห้วงความคิด ประเดี๋ยวยืนนิ่งอยู่หน้าแผนที่ภูมิประเทศเป็นเวลานาน ชาบนโต๊ะเย็นชืดแล้วเปลี่ยนใหม่ เปลี่ยนใหม่แล้วก็เย็นชืด นางมิได้ดื่มแม้แต่คำเดียว สำรับอาหารที่ชิงไต้ยกเข้ามาถูกยกกลับออกไปโดยมิได้แตะต้อง แล้วยกเข้ามาใหม่ จากนั้นก็ยกกลับออกไปอีก