ตอนที่ 104 มอบตราบัญชาทัพ

ตอนที่ 104 มอบตราบัญชาทัพ

ยังไม่ทันถึงยามอู่ ทางวังหลวงก็ส่งคนออกมาแล้ว

เพลานั้น แม่หนูชิงไต้กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่กลางลานบ้านหน้าเรือนฟังหิมะ ส่งเสียงก่นด่าอย่างมีพลัง หญิงรับใช้ตัวน้อยสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก้มหน้ากลั้นหัวเราะจนไหล่ไหวสั่น เซี่ยหลานยืนพิงเสาระเบียง สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าสายตากลับลอยมองไปยังท้องฟ้าอันไกลโพ้น คล้ายกับว่าที่ตรงนั้นมีสิ่งใดน่าสนใจยิ่งกว่าภาพเบื้องหน้านี้

“คนลามก!” น้ำเสียงของชิงไต้กังวานใส ได้ยินชัดเจนแม้จะข้ามกำแพงลานไปสองชั้น “หน้าด้านไร้ยางอาย! เมื่อเช้าประตูยังมิทันเปิด ก็มาขวางอยู่ตรงนั้น! อะไรคือเอวคอดอกอึ๋ม นั่นเรียกว่าชมคนรึ นั่นมันแทะโลมต่างหาก! ต่ำช้า!”

ยิ่งพูดนางก็ยิ่งมีโทสะ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมา ไม่รู้ว่าโกรธหรือคับแค้นใจกันแน่ ในที่สุดเซี่ยหลานก็ทนไม่ไหวจนต้องเปิดปาก น้ำเสียงยังคงราบเรียบมิยินดียินร้ายเช่นเดิม “เหล่าเซี่ยเติบโตมาทางฝั่งกว่างหลิง คลุกคลีอยู่ในหอคณิกาเสียนาน วาจาจึงเป็นเช่นนั้น เขาหาได้เจตนาไม่”

“มิได้เจตนาหรือ” ชิงไต้หันขวับกลับมา ถลึงตาใส่เซี่ยหลาน ราวกับว่าเขารับความผิดของเหล่าเซี่ยมาไว้กับตนเอง “เขาบอกว่าข้าเอวคอด เรื่องนี้ยังพอทำเนา! เขายังว่าข้า ว่าข้า” นางอ้าปากค้าง ไม่อาจเอ่ยคำสองคำนั้นออกมาได้จริง ๆ จึงกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ “อย่างไรเสียเขาก็คือคนลามก!”