ตอนที่ 101 อย่าดูแคลนผู้คนในตลาดร้านรวง

ตอนที่ 101 อย่าดูแคลนผู้คนในตลาดร้านรวง

ทางกลับสู่เมืองหลวง เดินทางได้เร็วกว่ายามออกจากเมืองหลวงมากนัก

ยามออกจากเมืองหลวงนั้นใช้เส้นทางสายเล็ก อ้อมเขาเลียบธาร หลบผู้คนเลี่ยงเรื่องราว วันหนึ่งเดินได้ไม่กี่สิบลี้ ทว่าคราวนี้ใช้ทางหลวงสายหลักอันโอ่อ่ากว้างขวางและราบเรียบ กีบเท้าม้ากระทบผืนดินส่งเสียงดังกึกก้อง เร่งรุดเดินทางได้เร็วขึ้นกว่าเดิมเกินเท่าตัว สองข้างทางหลวงมีเพิงน้ำชาและร้านสุราตั้งอยู่เป็นระยะ เมื่อเหน็ดเหนื่อยจากการเร่งเดินทางก็หยุดพักแข้งขา ดื่มชาสักถ้วย ฟังเรื่องเล่าซุบซิบของคนสัญจรไปมา ช่างดูผ่อนคลายสบายใจกว่ายามมาอยู่หลายส่วน

บ่ายวันหนึ่ง คนทั้งสามได้หยุดพัก ณ เมืองเล็กแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงเพียงไม่กี่สิบลี้ แม้เมืองเล็กจะไม่ใหญ่นัก ทว่าเพราะตั้งอยู่บนเส้นทางสัญจรสำคัญ พ่อค้าวาณิชที่เดินทางผ่านไปมาจึงไม่ขาดสาย บรรยากาศค่อนข้างคึกคัก โรงน้ำชาสร้างขึ้นริมถนน บานหน้าต่างชั้นสองหันหน้าออกสู่ทางหลวงพอดี สามารถมองเห็นทุ่งนาแต่ไกลและเงาขุนเขาที่อยู่ไกลออกไปยิ่งกว่า

เหล่าเซี่ยเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วหย่อนกายนั่งลง เขาสั่งชาหลงจิ่งมาหนึ่งกา แม้จะไม่ใช่หลงจิ่งแท้ ทว่าพนักงานชงชาบอกว่าเป็น “รสชาติแห่งทะเลสาบซีหู” เขาจึงไม่ติดใจเอาความ เซี่ยหลานนั่งอยู่ตรงมุมห้อง หันหน้าเข้าหาประตู มือวางแนบกระบี่ กวาดสายตามองผู้คนที่เข้าออกอย่างสุขุมไร้ร่องรอย ลั่วจิ่นอวี๋นั่งอยู่ตรงข้ามเหล่าเซี่ย ผ้าคลุมหน้าทิ้งชายลงมาถึงหน้าอก เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้น