กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 102 มากมายเหลือเกิน...
ประตูห้องหนังสือยังคงปิดสนิท แสงตะวันนอกหน้าต่างเคลื่อนคล้อยจากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตก แสงเงาที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุก็ค่อย ๆ ไต่จากมุมโต๊ะหนังสือไปจนถึงโคนกำแพง ชาตรงหน้าอัครเสนาบดีลั่วเปลี่ยนไปแล้วถึงสามกา เหล่าเซี่ยล้วงเมล็ดแตงออกมาหนึ่งกำมือจากแขนเสื้อตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ แทะจนเปลือกเกลื่อนโต๊ะไปหมด ครั้นถูกอัครเสนาบดีลั่วถลึงตาใส่เข้าหนึ่งที จึงค่อยเก็บกลับไปอย่างเก้อเขิน
คนทั้งหลายสนทนากันอยู่ในห้องเนิ่นนาน และพูดคุยกันมากมายหลายเรื่อง อัครเสนาบดีลั่วเปลี่ยนจากความตระหนกตกใจในคราแรกเป็นความเงียบงัน จากความเงียบงันเป็นการซักไซ้ไล่เลียง จากการซักไซ้ไล่เลียงเป็นถอนหายใจยาวนาน กระดาษที่มีตัวอักษรเขียนไว้นั้นถูกพลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบ ท้ายที่สุดก็กลับไปอยู่ในแขนเสื้อของลั่วจิ่นอวี๋อีกครา
“ดังนั้น” น้ำเสียงของอัครเสนาบดีลั่วแหบพร่าเล็กน้อย สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของลูกสาว “เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะสืบสวนต่อไป”
ลั่วจิ่นอวี๋มิได้เอ่ยปาก เพียงแต่มองดูท่านพ่อ
อัครเสนาบดีลั่วอ่านคำตอบในแววตาของนางออก จึงยิ้มเจื่อนพลางยกชาที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นมา แล้วก็วางลงอีกครั้ง “หากแม่ของเจ้ายังอยู่ ย่อมไม่ยอมให้เจ้าเข้าไปพัวพันกับเรื่องพวกนี้แน่”
“หากท่านแม่ยังอยู่” น้ำเสียงของลั่วจิ่นอวี๋แผ่วเบายิ่ง “นางมีแต่จะสนับสนุนข้า”