ตอนที่ 96 คำถามนี้ ไม่ค่อยฉลาดเลย

ตอนที่ 96 คำถามนี้ ไม่ค่อยฉลาดเลย

ราตรีลึกสงัด สายลมกลางพงไพรค่อย ๆ สงบลง หลงเหลือเพียงเสียงแตกเปรี๊ยะของกองเพลิงที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว และเสียงนกกลางคืนร่ำร้องแว่วมาแต่ไกล

เซี่ยหลานเช็ดคราบเลือดบนกระบี่ยาวเล่มนั้นจนสะอาดเอี่ยมแล้วเก็บเข้าฝัก เอนพิงลำต้นไม้หลับตาพักผ่อน เหล่าเซี่ยไม่รู้ว่าควักขาเนื้อกระต่ายออกมาจากที่ใดอีกข้างหนึ่ง ซึ่งคงแอบซ่อนไว้เมื่อครู่ นำมาพาดบนกองไฟย่างอย่างไม่รีบร้อน หยาดน้ำมันหยดติ๋ง ส่งเสียงซู่ซ่า ลั่วจิ่นอวี๋นั่งอยู่ข้างกองเพลิง ในมือประคองเนื้อกระต่ายครึ่งตัวที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ทว่ามิได้กินต่อ เพียงเหม่อมองเปลวเพลิงที่ไหวระริก ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

คนทั้งสามต่างมีความคิดในใจ ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก แสงอัคคีสาดส่องลงบนใบหน้าของพวกเขาวูบวาบสลัวราง ทอดเงาของแต่ละคนลงบนพื้น ทาบทับประสานแล้วแยกย้ายจากกัน

ลมหายใจของเซี่ยหลานค่อย ๆ ราบเรียบสม่ำเสมอ คล้ายหลับใหลไปแล้ว ทว่าลั่วจิ่นอวี๋รู้ดีว่าเขายังไม่หลับ นิ้วมือของเขายังคงวางทาบอยู่บนด้ามกระบี่ พร้อมที่จะชักกระบี่ออกได้ทุกเมื่อ นี่คือสัญชาตญาณของผู้ฝึกยุทธ์ และเป็นความตื่นตัวระแวดระวังที่สั่งสมมาจากการเลียคมดาบมานานปี