ตอนที่ 95 ปกติจริงหรือ

ตอนที่ 95 ปกติจริงหรือ

เนื้อกระต่ายอยู่ในมือ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นี่คงเป็นมื้ออาหารที่น่าอึดอัดใจที่สุดในชีวิตของเซี่ยหลาน เนื้อกระต่ายโอชะยิ่งจริง ๆ ด้านนอกเกรียมด้านในนุ่ม กลิ่นเครื่องเทศแทรกซึมเข้าสู่เนื้อทุกอณู กัดไปหนึ่งคำหอมฟุ้งทั่วทั้งปาก ทว่ากลิ่นอายลับ ๆ ล่อ ๆ ในมุมมืดเหล่านั้น กลับทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเคี้ยวเสียงดัง ด้วยเกรงว่าจะพลาดความเคลื่อนไหวใดไป

เขาเหลือบมองคนสองคนที่อยู่ข้างกาย ชายาซื่อจื่อกลับสงบนิ่งยิ่งนัก ค่อย ๆ แทะเนื้อกระต่ายทีละคำเล็ก ๆ ราวกับไม่รับรู้อันใดทั้งสิ้น เหล่าเซี่ยยิ่งเกินไปใหญ่ แทะจนปากมันวาว ซ้ำยังส่งเสียงทอดถอนใจทำนองว่า “อืม หอมจริง ๆ” ออกมาเป็นพัก ๆ ราวกับว่าป่าเขารกร้างแห่งนี้คือสวนหลังบ้านของตนอย่างไรอย่างนั้น

เซี่ยหลานสูดหายใจเข้าลึก ข่มความรู้สึกอยากจะก่นด่าเอาไว้

ผู้คนในมุมมืดดูเหมือนจะทนจนถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน ในแนวป่ามีเสียงชายเสื้อแหวกฝ่าสายลมแผ่วเบาดังแว่วมา มิใช่เสียงเดียว หากแต่เป็นหลายเสียง โอบล้อมเข้ามาจากทิศทางต่าง ๆ