กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 97 แม้จะไม่มีใครรู้ชื่อของเขา
ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง หมอกในไพรสัณฑ์ยังมิทันสลายไป ทั้งสามคนก็จัดแจงข้าวของเสร็จสิ้นแล้ว
เซี่ยหลานจูงม้าที่เตรียมไว้ออกมา ม้าขาวสองตัวท่าทางกระปรี้กระเปร่ายิ่ง สลัดแผงคอไปมาท่ามกลางแสงอรุณพร้อมพ่นลมหายใจเป็นไอสีขาว ไม่รู้ว่าเหล่าเซี่ยแอบไปเปลี่ยนเอารถม้ามาตั้งแต่เมื่อใด... ที่เรียกว่ารถม้านั้น แท้จริงแล้วซอมซ่อยิ่งนัก เป็นเพียงแผ่นไม้แผ่นหนึ่งพาดอยู่บนสองกงล้อ ด้านหน้าเทียมด้วยม้าแก่สีแดงพุทราหนึ่งตัว ดูแย่กว่าม้าขาวสองตัวนั้นมิใช่แค่ระดับเดียว ทว่าข้อดีคือเบาแรง การแล่นบนทางบนเขากลับเร็วกว่ารถไม้อูมู่คันโอ่อ่านั้นเสียอีก
“เจ้า นี่มัน...” เซี่ยหลานมอง “รถคันใหม่” นั้น มุมปากกระตุก
เหล่าเซี่ยตบลงบนคอม้าแก่ตัวนั้น สีหน้าภาคภูมิใจยิ่ง “เมื่อคืนข้าให้คนส่งม้าของพวกเจ้าสองคนมาพร้อมกัน ตั้งใจเตรียมไว้เพื่อสร้างความประหลาดใจให้พวกเจ้าเชียวนะ เป็นอย่างไร เก็บเนื้อเก็บตัวพอหรือไม่”
เซี่ยหลานเงียบไปครู่หนึ่ง จำต้องยอมรับว่า นี่ช่างเก็บเนื้อเก็บตัวกว่ารถไม้อูมู่ที่แขวนม่านแพรเงือกคันนั้นมากจริง ๆ เพียงแต่...
“เหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อคลุมสีแดงอีกแล้วเล่า”