กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 94 นั่นต้องดูว่าจะมีครั้งหน้าหรือไม่
ท้องฟ้าใกล้ค่ำ แสงตะวันในแนวป่าค่อย ๆ อ่อนละมุนลง ย้อมทั่วทั้งขุนเขาพงไพรให้เป็นสีส้มอันอบอุ่นชั้นหนึ่ง
รถม้าหยุดลงตรงหน้าหุบเขาเวิ้งหนึ่ง เบื้องหน้าไร้สิ้นหนทาง มีเพียงเส้นทางสายแคบคดเคี้ยวสูงขึ้นไปสายหนึ่ง เลือนหายไปในส่วนลึกของยามสนธยา เซี่ยหลานกระโดดลงจากรถ กวาดตาสำรวจรอบด้านรอบหนึ่ง แล้วกลับมารายงานว่า “ข้างหน้าเดินทางด้วยรถม้ามิได้แล้ว หากจะไปต่อ จำต้องเดินเท้าขอรับ”
ลั่วจิ่นอวี๋เลิกม่านรถขึ้น มองดูท้องฟ้า และมองดูรอบด้านอีกครา แถบนี้แนวเขาราบเรียบ แมกไม้โปร่งตา ไกลออกไปแลเห็นเค้าโครงบ้านไม้ไม่กี่หลังราง ๆ ดูราวกับเป็นสถานที่พักเหนื่อยยามที่เหล่านายพรานเข้าป่า
“คืนนี้พักผ่อนที่นี่เถิด” นางกล่าว “พรุ่งนี้ค่อยรุดหน้าต่อ”
เซี่ยหลานขานรับคำหนึ่ง กำลังจะไปหาที่พักอันเหมาะสม เหล่าเซี่ยก็กระโดดลงมาจากรถแล้ว บิดขี้เกียจอย่างเต็มที่ สูดอากาศบริสุทธิ์เย็นชื่นใจในป่าเขาเข้าไปคำใหญ่ สีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความรื่นรมย์