ตอนที่ 93 ยุทธภพไม่เคยขาดเรื่องเล่า

ตอนที่ 93 ยุทธภพไม่เคยขาดเรื่องเล่า

ไม่รู้ว่าเดินทางมานานเท่าใดแล้ว แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งใบ ร่วงหล่นลงมาทาบทาเป็นเงากระดำกระด่างบนตู้รถม้า

นับตั้งแต่จัดการโจรขโมยกลุ่มนั้นไป คุณชายจ๋ายซิงก็ดูจะเหม่อลอยอยู่บ้าง ตำราในมือเขาครึ่งค่อนวันมิได้พลิกเลยสักหน้า สายตาแม้จะทอดมองหน้ากระดาษ ทว่าเห็นได้ชัดว่ามิได้อ่านเข้าหัว ยามเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว คิ้วคู่นั้นก็ขมวดมุ่นเล็กน้อย มิรู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ลั่วจิ่นอวี๋มองเห็นทุกอย่าง ในใจแอบขบขัน คุณชายจ๋ายซิงผู้นี้ เมื่อครู่ยังรับมือหนึ่งต่อแปดได้อย่างสบายมือ มาบัดนี้กลับเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่เริ่มมีอารมณ์แง่งอนขึ้นมาเสียแล้ว

นางวาง [บันทึกภาพเหอลั่ว] ในมือลง ยกจอกชาขึ้นจิบเบา ๆ คำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน “คุณชายจ๋ายซิง พวกเราเดินทางร่วมกันมานานถึงเพียงนี้ ยังมิทราบเลยว่าเจ้ามีชื่อเรียงเสียงใด จะให้เรียกแต่จ๋ายซิงไปตลอดก็คงมิได้กระมัง”

จ๋ายซิงชะงักไปเล็กน้อย เงยมองนาง คิ้วที่ขมวดมุ่นค่อย ๆ คลายออก มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ