ตอนที่ 90 เพื่อนร่วมทาง

ตอนที่ 90 เพื่อนร่วมทาง

ราตรีเริ่มลึก ลานแสงไฟของเมืองกว่างหลิงยังคงเจิดจ้าตระการตา

ลั่วจิ่นอวี๋เดินทอดน่องไม่ช้าไม่เร็วอยู่ด้านหน้า เซี่ยหลานตามหลังอยู่อีกครึ่งก้าว ในมือกระชับกระบี่ยาวเล่มนั้นที่เพิ่งเก็บกลับมาจากมุมกำแพง กระบี่คืนสู่ฝักแล้ว ทว่าสีหน้าของเขากลับยังคงดูไม่ดีนัก คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ราวกับมีผู้ใดติดหนี้เขาอยู่ 800 ตำลึงเงินก็มิปาน

ลั่วจิ่นอวี๋หันหลังกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“เซี่ยหลาน” นางชะลอฝีเท้าลง รอจนเขาเดินมาเคียงไหล่ตน “เจ้าผ่อนคลายลงสักนิดมิได้หรือ อย่างไรเสียก็เพิ่งก้าวออกจากหอคณิกา แสดงท่าทางให้มันดูเบิกบานใจสักหน่อยจะได้หรือไม่”

มุมปากของเซี่ยหลานกระตุกวูบ เบิกบานใจหรือ เขาจะเบิกบานใจขึ้นมาได้อย่างไร