กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 62 วาสนาล้นพ้น
หมอหลวงหลี่ก้าวออกจากจวนอัครเสนาบดี ก็มุ่งตรงไปยังพระราชวังทันที
หมอหลวงหลี่เอนพิงผนังรถม้า หลับตาพักผ่อน ทว่าในห้วงความคิดกลับผุดภาพสารพัดเรื่องราวในเรือนฟังหิมะเมื่อครู่ขึ้นมาซ้ำ ๆ ทั้งลักษณะชีพจรที่ราบเรียบเกินไป ทั้ง “ขนตาสั่นไหวเบา ๆ” ที่ประจวบเหมาะพอดิบพอดี และความตึงเครียดที่พาดผ่านดวงตาซื่อจื่อเพียงชั่วพริบตา... เขาลูบเคราเบา ๆ มุมปากพลันผุดรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมาสายหนึ่ง
น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ
รถม้าหยุดลงหน้าประตูตำหนัก หมอหลวงหลี่ยื่นป้ายเอวให้ตรวจ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักฉือหนิงตลอดทาง แม่นมซุนข้างกายไทเฮารออยู่นอกโถงนานแล้ว ครั้นเห็นเขามาถึงก็พยักหน้ารับเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบาว่า “พระนางทรงรออยู่เจ้าค่ะ”
หมอหลวงหลี่พยักหน้า จัดแจงเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วตามแม่นมซุนก้าวเข้าสู่โถงประธาน
ไทเฮายังคงประทับอยู่บนเตียงเอนไม้จันทน์ม่วงตรงตำแหน่งประธาน ในพระหัตถ์ถือพระสูตรม้วนหนึ่ง ท่วงท่าสงบนิ่งผ่อนคลาย ครั้นเห็นหมอหลวงหลี่เข้ามา พระนางจึงวางพระสูตรลง ช้อนสายพระเนตรขึ้นมองเขา แววพระเนตรนั้นราบเรียบ ทว่าคล้ายมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกสิ่ง
“กลับมาแล้วหรือ” พระสุรเสียงของไทเฮาไม่ดังนัก ทว่าแฝงไว้ด้วยไออำนาจอันมิอาจดูแคลน “ท่านหญิงลั่วผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง”