ตอนที่ 61 บางคราวมนุษย์ก็ไม่อาจจริงจังเกินไป

ตอนที่ 61 บางคราวมนุษย์ก็ไม่อาจจริงจังเกินไป

พระประสงค์ของไทเฮามาเร็วกว่าที่ผู้ใดคาดคิดไว้เสียอีก

ยามอรุณของวันรุ่งขึ้น หมอหลวงหลี่แห่งตำหนักฉือหนิงก็มีเกาอู๋ยงคอยติดตามมาด้วยตนเอง นั่งรถม้าของวังหลวงมุ่งหน้าตรงมายังจวนอัครเสนาบดีตลอดทาง ยามที่ข่าวสารส่งมาถึงเรือนฟังหิมะ เซี่ยเยี่ยนชิงกำลังนั่งอยู่ข้างตั่ง ในมือถือหนังสือนิยายเล่าเรื่องพิศวงเล่มนั้น พลางอ่านเนื้อหาของวันนี้ให้ลั่วจิ่นอวี๋ที่ “หมดสติไม่ฟื้น” ฟัง

“ซื่อจื่อ! ซื่อจื่อเจ้าค่ะ!” ชิงไต้แทบจะวิ่งซอยเท้าพรวดพราดเข้ามา ใบหน้านางซีดเผือด “คนในวังมาแล้วเจ้าค่ะ! ขันทีเกาพาหมอหลวงท่านหนึ่งมาด้วยตนเอง บอกว่า... บอกว่าเป็นคนที่ไทเฮาส่งมา จะมาตรวจรักษาคุณหนูเจ้าค่ะ!”

ตำราในมือของเซี่ยเยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย ก้นบึ้งของดวงตาพาดผ่านความเคร่งขรึมอย่างรวดเร็วยิ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบตามปกติ เขาวางตำราลง ยืนขึ้น สีหน้ายังคงดูทรุดโทรมทว่าหัวคิ้วกลับขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นความประหลาดใจและความกังวลใจอย่างพอดิบพอดี

“ไทเฮาหรือ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แฝงความเหนื่อยล้าที่เป็นมาตลอดหลายวันมานี้ “ไทเฮาจะทรง...”

ชิงไต้ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา “บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ! แต่คนมาถึงแล้ว ขันทีเกากำลังรออยู่ที่ห้องโถงหน้าเจ้าค่ะ!”