ตอนที่ 57 วางกับดักให้องค์ชายใหญ่

ตอนที่ 57 วางกับดักให้องค์ชายใหญ่

จุดเด่นที่สุดของคนทั้งสองอย่างลั่วจิ่นอวี๋และเซี่ยเยี่ยนชิง ก็คือการลงมือทำอันรวดเร็ว หากจะกล่าวให้ถูกต้อง เมื่อทั้งคู่กำหนดแผนการได้แล้ว ต่างก็จะรีบลงมือปฏิบัติตามทันที เช่นก่อนหน้านี้บนค่ายโจรป่า เมื่อมีแผนการใหม่ คิดจะจุดไฟเผาก็ลงมือเผาทันที ยามที่เซี่ยเยี่ยนชิงไม่สะดวกสืบหาเบาะแส ลั่วจิ่นอวี๋ก็แยกย้ายลงมือเพียงลำพัง สืบสวนในทางลับ ดังนั้นหลังจากทั้งสองกำหนดแผนการเสร็จสิ้น เรื่องการวางหลุมพรางให้แก่องค์ชายใหญ่และการปล่อยเบาะแสออกไปจึงถูกยกขึ้นมาดำเนินการในทันที

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังมิทันสว่างโร่ บนทางหลวงชานเมืองทิศตะวันออกของเมืองหลวงก็เริ่มมีผู้คนสัญจรไปมาอย่างบางตาแล้ว

ชาวนาชราผู้หนึ่งสวมชุดผ้าหยาบสั้น แบกจอบไว้บนบ่า เดินทอดน่องมาจากทิศทางของสันเขาวายุดำ บนใบหน้าแฝงไว้ด้วยความซื่อสัตย์จริงใจและความเหน็ดเหนื่อยอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวไร่ชาวนา เขาเดินมาถึงหน้าเพิงชาข้างทางหลวง วางจอบลง สั่งชาธรรมดามาหนึ่งชาม ดื่มอึก ๆ จนหมดเกลี้ยง ปาดปากของตน กำลังจะลุกขึ้น ทว่ากลับถูกชายฉกรรจ์หลายคนที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาสามัญทว่ามีแววตาเฉียบคมเป็นพิเศษขวางทางเอาไว้

“ท่านผู้เฒ่า ขอรบกวนขยับมาสนทนากันสักก้าว” ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าล้วงเงินอีแปะออกมาสองสามเหรียญ ยัดใส่มือของชาวนาชรา

ชาวนาชรานิ่งอึ้งไป มองดูเงินอีแปะเหล่านั้น ดวงตาชราอันขุ่นมัวพลันวาบประกายขึ้นมา รีบพยักหน้าผงก ๆ ซ้ำ ๆ “นายท่านทั้งหลายมีสิ่งใดจะสั่งการหรือ”