ตอนที่ 58 ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ หรือ

ตอนที่ 58 ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ หรือ

ยามที่องค์ชายใหญ่เซียวจิ่งหมิงถอยร่นออกจากห้องทรงพระอักษรอย่างซมซาน ฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว โคมในวังทยอยสว่างขึ้น โบกโบยไหวระริกอยู่ในสายลมราตรี ร่างโครงอันเลือนรางของหมู่ตำหนักซับซ้อนทอดตัวสลัวราง ฝีเท้าของเขาลอยล่อง ใบหน้าเขียวคล้ำ ในหัวก้องสะท้อนประโยคที่เสด็จพ่อตรัสซ้ำไปซ้ำมาว่า “เรื่องบางเรื่อง เจ้าไม่ควรรู้ ก็อย่าได้ไปสืบเสาะ”

หมายความว่าอย่างไรกัน เสด็จพ่อกำลังเตือนเขา หรือว่ากำลัง…หยั่งเชิงเขาอยู่กันแน่

เขาไม่รู้ เขารู้เพียงว่า สิ่งที่ตนปักใจเชื่อว่าเป็นเรื่องค้นพบครั้งใหญ่โต ในสายพระเนตรของเสด็จพ่อ กลับกลายเป็นข้อห้ามมิควรแตะต้องไปเสียได้

รถม้าแล่นออกจากประตูตำหนัก เซียวจิ่งหมิงเอนพิงผนังรถ หลับตาลง เหงื่อกาฬที่ขมับยังไม่ทันแห้ง เขารู้สึกราง ๆ ว่าตนคล้ายจะเหยียบเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น ทว่ากลับขบคิดไม่ตกว่ากับดักนี้ผู้ใดเป็นคนวางไว้ แล้ววางไว้เพื่อผู้ใดกันแน่

ทว่าเขาหารู้ไม่ หลังจากที่ตนออกจากตำหนักเฉียนชิงไปได้เพียงหนึ่งชั่วยาม พระบัญชาลับอีกสายก็ส่งออกจากห้องทรงพระอักษร ตกไปถึงมือขององค์ชายรองเซียวจิ่งซิวและองค์ชายสามเซียวจิ่งอวี๋ตามลำดับ

จวนองค์ชายรอง ห้องหนังสือ