ตอนที่ 38 สตรีแปลกหน้าและยังมีเด็ก

ตอนที่ 38 สตรีแปลกหน้าและยังมีเด็ก

ยามสนธยาแผ่คลุม ไอเย็นในพงไพรยิ่งทวีความหนาวเหน็บ แทรกผ่านรอยแยกของบ้านไม้ผุพังเข้ามาทีละสาย กองฟางแห้งไม่อาจมอบความอบอุ่นได้มากเท่าใด ชิงไต้ขดตัวแน่น ทั้งหนาว ทั้งหิว ทั้งหวาดกลัว ความ “กระฉับกระเฉง” ก่อนหน้านี้ถูกการรอคอยอันยาวนานและความหนาวเหน็บเสียดกระดูกกลืนกินจนหมดสิ้น เหลือเพียงอาการสั่นเทิ้มที่ไม่อาจสะกดกลั้นได้เป็นระลอก ๆ เท่านั้น

ในขณะที่นายบ่าวทั้งสองนั่งเงียบงันมองตากัน คิดว่าจะถูกลืมทิ้งไว้ในมุมนี้ไปจนถึงรุ่งสางหรืออาจจะแย่กว่านั้น ด้านนอกประตูก็พลันมีเสียงไขกุญแจดัง “กร๊อบ” แว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงพึมพำหยาบกระด้างของทหารยาม “รีบส่งเข้า รีบส่งเสร็จก็รีบไสหัวออกมา!”

ประตูไม้ถูกแง้มเปิดออกช่องหนึ่ง มิใช่โจรผู้ดุร้ายอำมหิตดังที่คาดคิดไว้ หากแต่เป็นสตรีผู้หนึ่งที่สวมกระโปรงผ้าสีครามสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ถึงขั้นกล่าวได้ว่ามีสัมผัสเรียบง่าย กำลังเอี้ยวตัวเดินเข้ามา นางอายุราว ๆ สามสิบต้น ๆ หวีผมเรียบกริบ เกล้ามวยกลมเรียบง่ายไว้ด้านหลังศีรษะ ปักตรึงไว้ด้วยปิ่นไม้เพียงเล่มเดียว ในมือถือกล่องอาหารสานด้วยไม้ไผ่หยาบ ๆ ส่วนอีกมือหนึ่งจูงเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ห้าขวบท่าทางฉลาดเฉลียวแข็งแรงคนหนึ่ง