ตอนที่ 37 ประหลาดพิลึกทีเดียว

ตอนที่ 37 ประหลาดพิลึกทีเดียว

เชือกป่านบนข้อมือหยาบกร้าน รัดแน่นจนเจ็บแปลบ ลั่วจิ่นอวี๋ถูกผลักไส ก้าวเดินลุ่ม ๆ ดอน ๆ ไปตามทางเดินบนเขาอันคดเคี้ยว สองข้างทางเป็นพงไพรที่ทึบหนาขึ้นทุกขณะจนบดบังผืนฟ้า ตัดขาดโครงร่างอันเลือนรางของเมืองหลวงและความอึกทึกแห่งตลาดร้านรวงเบื้องหลังจนสิ้นเชิง สายลมบนเขายามต้นฤดูใบไม้ผลิแฝงความเหน็บหนาวเยือกเย็น พัดผ่านช่องว่างแมกไม้ ปัดเป่าชายเสื้อให้สะบัดพลิ้ว ชวนให้หัวใจหนาวเหน็บ

บนใบหน้านางยังคงรักษาความสงบนิ่งที่แลดูคล้ายเฉยเมยไว้ ทว่าในใจกลับมีประกายแห่งความจนใจอันน่าขันแล่นผ่าน

ถูกลักพาตัวเสียแล้ว

ในเมืองหลวง ใต้เบื้องบาทบุตรสวรรค์ บุตรีสายตรงของจวนอัครเสนาบดีผู้กำลังจะกลายเป็นชายาซื่อจื่อแห่งจวนติ้งซีอ๋อง กลางวันแสก ๆ กลับถูกคนกลุ่มหนึ่งที่มีที่มาไม่แน่ชัดและเต็มไปด้วยปราณอำมหิตลักพาตัวไปจากรถม้า หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไหนเลยจะเพียงสร้างความตระหนกตกใจให้แก่ผู้คน หากแต่เป็นเรื่องตลกขบขันที่สุดในใต้หล้า การป้องกันเขตปริมณฑลราชธานี กรมทหารรักษานครทั้งห้า ตลอดจนหูตาในวังหลวง ล้วนกลายเป็นเรื่องน่าขันไปหมด ไม่ต้องเอ่ยถึงเกียรติหน้าตาของจวนอัครเสนาบดีและจวนติ้งซีอ๋องเลย