ตอนที่ 30 หลากแผนการคำนวณ

ตอนที่ 30 หลากแผนการคำนวณ

รุ่งเช้าวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง หมอกสีเทาขาวบางเบาดุจปีกจักจั่นยังคงวนเวียนอยู่ท่ามกลางชายคาซ้อนสลับและสัตว์มงคลบนสันหลังคาของจวนอัครเสนาบดี ทว่าภายในเรือนฟังหิมะกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟแล้ว

ลั่วจิ่นอวี๋ลุกขึ้น ปล่อยให้ชิงไต้ปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าหวีผม กระโปรงยาวผ้าต่วนยกดิ้นสีฟ้าสวมแนบกายอย่างพอเหมาะพอดี ชายกระโปรงปักลวดลายกิ่งดอกมณฑาโปร่งตาด้วยเส้นไหมเงิน ยามเยื้องกรายประกายแสงเรื่อเรืองวาบผ่าน สูงค่ายิ่งทว่ามิได้บาดตา ชุดเครื่องประดับศีรษะไข่มุกชุดนั้นก็ถูกสวมใส่แล้วเช่นกัน เม็ดมุกทุกเม็ดกลมมนเกลี้ยงเกลา ประกายเงางามละมุนตา ขับเน้นให้เกศาสีดุจเมฆา ผิวกายผุดผ่องเหนือหิมะ สัมผัสเย็นเยียบของกำไลหยกมรกตแนบชิดอยู่ตรงข้อมือ ยิ่งเพิ่มพูนสง่าราศีอันเย็นชาสูงส่ง คนในกระจกมีดวงตากระจ่างฟันขาวสะอาด กิริยาท่าทีสง่างาม ไม่ว่าผู้ใดแลเห็นต่างก็ต้องเอ่ยปากชมว่างดงามทั้งรูปโฉมและสง่าราศี แตกต่างจากคำเล่าลือในโลกภายนอกที่ว่าเป็น “คนไร้สมองที่มีดีเพียงรูปโฉม” ราวกับเป็นคนละคน

“คุณหนูช่างงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ” ชิงไต้จัดเส้นผมข้างขมับที่เรียบกริบไม่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ในท้ายที่สุด พลางเอ่ยชมจากใจจริง

ลั่วจิ่นอวี๋มองตนเองในคันฉ่อง ยิ้มน้อย ๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา งดงามหรือ ในสถานการณ์เช่นวันนี้ “ความงดงาม” ก็เป็นเพียงหนึ่งในเกราะกำบังที่จำเป็นเท่านั้น

“ไปกันเถิด สมควรไปคารวะถามสารทุกข์ฮูหยินแล้ว”