ตอนที่ 28 รสชาติของโลกมนุษย์

ตอนที่ 28 รสชาติของโลกมนุษย์

โต๊ะไม้ทรงสี่เหลี่ยม ม้านั่งยาวสี่ตัว เซี่ยเยี่ยนชิงกับลั่วจิ่นอวี๋นั่งเผชิญหน้ากัน พี่สะใภ้หลิ่วจัดวางอาหารสองสามอย่างลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่วว่องไวในเวลาอันรวดเร็ว ปลายตับผัดส่งกลิ่นหอมกรุ่นน้ำมันวาววับหนึ่งจาน ผักป่าผัดน้ำมันสีเขียวมรกตหนึ่งจาน ขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองเปื่อยนุ่มหนึ่งชาม และยังมีบะหมี่หยางชุนร้อนกรุ่นที่ลอยด้วยต้นหอมซอยและหยดน้ำมันอีกหนึ่งอ่าง อาหารเรียบง่าย ทว่าปริมาณกลับพูนล้น บรรจุอยู่ในชามและจานกระเบื้องเนื้อหยาบ ไอความร้อนผสานกลิ่นหอม อบอวลลอยเข้าสู่จมูกผู้คนโดยตรง

เซี่ยเยี่ยนชิงปรายตามองชิงไต้ที่ยืนอยู่ด้านหลังลั่วจิ่นอวี๋ด้วยท่าทีเกร็ง ๆ เล็กน้อย แวบหนึ่ง แล้วจึงเหลือบมองเซี่ยหย่วนที่ยืนตรงแน่วอยู่ข้างเพลารถ ทว่าดวงตากลับอดเหลียวมองมาที่โต๊ะไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเป็นกันเอง “นั่งลงกันให้หมดเถิด ที่นี่ไม่มีธรรมเนียมอะไรมากมายเพียงนั้น”

ชิงไต้ชะงักไป หันไปมองคุณหนูของตน ลั่วจิ่นอวี๋พยักหน้าเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นซื่อจื่อสั่ง ก็จงนั่งเถิด วันวานยามกินของกิน เจ้ามิได้เกร็งเช่นนี้เสียหน่อย”