กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 19 ประจันหน้าในจวนอ๋อง
จวนติ้งซีอ๋อง ยามอู่พอดี
สิงโตหินคู่หน้าประตูจวนอ๋องยังคงสง่าผ่าเผย ประตูใหญ่สีชาดเปิดกว้าง ทว่าหน้าประตูมิได้มีรถม้าขวักไขว่เหมือนตระกูลสูงศักดิ์ทั่วไป ความเรียบง่ายเจียมตนเช่นนี้ คือวิถีการเอาตัวรอดที่สลักลึกเข้ากระดูกดำของจวนติ้งซีอ๋องมาตลอดสามสิบปี
ทว่าในวันนี้ ความเรียบง่ายเจียมตนนั้นกลับถูกทำลายลง
รถม้าเคลือบรักดำม่านสีเขียวสองคันจอดลงหน้าประตูจวนอ๋องอย่างมั่นคง เนื้อไม้จันทน์ม่วงและตราประจำตระกูลลายเมฆานั้น บ่งบอกถึงฐานะของผู้มาเยือนอย่างไร้เสียง ตระกูลชุยแห่งป๋อหลิง
ชุยเหวินหยวนนายท่านใหญ่ตระกูลชุยก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก สวมเสื้อคลุมจื๋อตัวสีน้ำเงินเข้ม หนวดเครายาวสามปอย ใบหน้าซูบผอม แววตาคมกริบประดุจยามบรรยายตำราหน้าพระที่นั่งเมื่อวันวาน ชุยเหวินหลานนายท่านสามตามติดอยู่เบื้องหลัง การแต่งกายดูปลอดโปร่งเป็นอิสระกว่าเล็กน้อย ระหว่างคิ้วแฝงไอความโปร่งสบายของปัญญาชน ด้านหลังของทั้งสองมีบุรุษหนุ่มสองคนติดตามมา พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนรองชุยหมิงหย่วนสีหน้าเคร่งขรึมสำรวม ส่วนพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนที่สี่ชุยหมิงอี้กลับมองสำรวจกรอบประตูจวนอ๋องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บ่าวชราคนเฝ้าประตูเห็นเช่นนั้นก็มิกล้าเฉื่อยชา รีบค้อมกายเชิญเข้าไปด้านใน พลางส่งสายตาให้บ่าวชายผู้มีฝีเท้าคล่องแคล่ววิ่งปราดเข้าไปรายงาน