กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 14 พบกันอีกครั้งที่โรงน้ำชา
รุ่งขึ้นในยามสาย ณ โรงน้ำชาชิงเฟิง
ลั่วจิ่นอวี๋ยังคงพาชิงไต้ นั่งรถม้าคันเล็กคลุมม่านสีเขียวที่ดูไม่สะดุดตาคันนั้น ปรากฏตัวที่ตรอกหลังโรงน้ำชาตรงตามเวลา พนักงานชงชาคล้ายได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้านานแล้ว ยามพบหน้านางจึงไม่เอ่ยถามแม้แต่ประโยคเดียว เพียงค้อมกายนำทาง ตรงขึ้นไปยัง “ห้องฟังสน” ซึ่งเป็นห้องรับรองด้านในสุดบนชั้นสอง
ยามผลักประตูเข้าไป เซี่ยเยี่ยนชิงก็มาถึงแล้ว
วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมแพรสีขาวจันทร์ลายเมฆคราม สวมทับด้วยเสื้อครึ่งแขนสีเขียวคล้ำ เส้นผมยังคงรวบไว้อย่างหลวม ๆ ด้วยปิ่นไม้ชิงชัน ลดทอนความเฉียบคมดุดันจากวันงานเลี้ยงในวังไปบ้าง และเพิ่มกลิ่นอายม้วนหนังสือขึ้นมาหลายส่วน เขากำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ถือกาน้ำชาค่อย ๆ รินชา ท่วงท่าสบายอารมณ์ ประหนึ่งผู้คงแก่เรียนที่ตั้งใจมาชิมชาจริง ๆ
ยามได้ยินเสียงเปิดประตู เขาเงยหน้าขึ้นมอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ท่านหญิงมาแล้ว”
น้ำเสียงราบเรียบเป็นธรรมชาติ ราวกับทั้งสองเป็นสหายเก่าแก่ที่รู้จักมักจี่กันมานานหลายปี
ลั่วจิ่นอวี๋ย่อกายคารวะ “ซื่อจื่อ”
นางนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม ชิงไต้รู้ความจึงล่าถอยออกไปนอกประตู แล้วแง้มประตูปิดไว้หลวม ๆ
ระลอกคลื่นบนทะเลสาบกระจกนอกหน้าต่างทอประกายระยิบระยับ เรือสำราญแล่นลอยไปมา เสียงเครื่องสายและขลุ่ยแว่วมาแต่ไกล ช่างต่างจากบรรยากาศตึงเครียดคมหอกคมดาบในคืนงานเลี้ยงในวังราวกับอยู่คนละภพชาติ