กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 13 คลื่นลมยามประกาศราชโองการ
ภายในเรือนฟังหิมะ ลั่วจิ่นอวี๋หลับสนิทหนึ่งราตรีโดยไร้ความฝัน
นางหลับลึกอย่างประหลาด ราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำและคมดาบเงากระบี่ในท้องพระโรงเมื่อวานนี้ ล้วนจมหายสงบนิ่งไปพร้อมกับราตรีกาล จนกระทั่งแสงตะวันส่องลอดบานหน้าต่างฉลุ ทอดประกายแสงสว่างจ้าลงบนพื้นกระเบื้องหินเขียว ชิงไต้จึงค่อย ๆ ย่องเข้ามาปลุกนางอย่างแผ่วเบา
“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงของชิงไต้แฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้น “คนในวังมาแล้วเจ้าค่ะ! ขันทีหลี่มาด้วยตนเองเลยนะเจ้าคะ! นำราชโองการ อีกทั้งยังมีหนังสือแต่งตั้งและตราประทับ ขบวนเกียรติยศ... ขบวนยิ่งใหญ่มากทีเดียวเจ้าค่ะ!”
ลั่วจิ่นอวี๋ลืมตาขึ้น แววตากระจ่างใสไร้ความขุ่นมัว นางลุกขึ้นนั่ง รับผ้าเช็ดหน้าร้อนที่ชิงไต้ส่งมาประคบใบหน้า พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ผลัดเสื้อผ้าเถิด สวมชุดสีม่วงบัวตัวนั้น”
“ไม่สวมอาภรณ์สตรีชาววังหรือเจ้าคะ” ชิงไต้ถาม
“ไม่จำเป็น” ลั่วจิ่นอวี๋ส่ายหน้า “เพียงรับราชโองการ เหมาะสมก็พอแล้ว”
ชิงไต้นำเสื้อผ้ามาตามคำสั่ง กระโปรงยาวผ้าต่วนเรียบสีม่วงบัว คลุมทับด้วยเสื้อคลุมเป้ยจื่อบางสีขาวจันทร์ปักลายต้นหลัน บนเรือนผมยังคงปักเพียงปิ่นเงินเรียบเล่มนั้น มีเพียงบนข้อมือที่เพิ่มกำไลหยกไขแกะคู่หนึ่งขึ้นมา
เมื่อแต่งกายเรียบร้อย ลั่วจิ่นอวี๋ก็พาชิงไต้เดินออกจากเรือนฟังหิมะ
ลานหน้าเรือนจอแจไปด้วยเสียงผู้คนตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว