กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 12 คลื่นใต้น้ำในราตรีสงัด
รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูจวนอัครเสนาบดีเมื่อใกล้ถึงยามจื่อ
ประตูใหญ่ลงรักสีชาดปิดสนิท เปิดไว้เพียงประตูข้าง เหล่าจ้าวคนเฝ้าประตูได้รับแจ้งข่าวนานแล้วจึงถือโคมไฟรออยู่หน้าประตู ครั้นเห็นลั่วจิ่นอวี๋ลงจากรถม้าก็รีบค้อมกายคารวะ “คุณหนูใหญ่... มิใช่สิ ท่านหญิงกลับถึงจวนแล้ว”
บ่าวชายหลายคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็รีบคารวะตาม ท่าทางนอบน้อมยิ่ง แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง
ลั่วจิ่นอวี๋พยักหน้าเล็กน้อย นำชิงไต้ก้าวข้ามธรณีประตู
ภายในจวนสว่างไสวด้วยแสงไฟ พ่อบ้าน ป้า และหญิงรับใช้ยืนอยู่เต็มลานบ้าน ครั้นเห็นนางเข้ามาก็พร้อมเพรียงกันคารวะ “ขอน้อมรับท่านหญิงกลับจวนเจ้าค่ะ”
ขบวนต้อนรับนี้ ยิ่งใหญ่กว่าขบวนกลับจวนในยามปกติของหวังซื่อเสียอีก
ฝีเท้าของลั่วจิ่นอวี๋มิได้หยุดลง เพียงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “แยกย้ายกันไปเถิด ดึกมากแล้ว”
“เจ้าค่ะ” ทุกคนขานรับ ทว่ามิกล้าแยกย้ายไปจริง ๆ เพียงก้มหน้าหลีกทางให้
นางเดินผ่านลานเรือน มุ่งหน้าไปยังเรือนฟังหิมะ แสงจันทราเย็นเยียบ ทอดเงาของนางให้ทอดยาว มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง แต่นางกลับทำราวกับมิได้ยิน