กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 11 ทางกลับ
งานเลี้ยงในวังจบลงในที่สุด
ฝูงชนหลั่งไหลออกจากตำหนักหลินเต๋อประดุจสายน้ำ เคลื่อนตัวไปตามทางเดินในวังมุ่งสู่ประตูตำหนักอย่างเชื่องช้า ราตรีดึกสงัดแล้ว โคมในวังแกว่งไกวตามสายลม ทอดเงาของทุกคนให้ยาวเหยียด ทาบทับสลับไปมาบนพื้นหินสีเขียว คล้ายดั่งภูตผี
ลั่วจิ่นอวี๋พาชิงไต้เดินอยู่ด้านหลังของฝูงชน นางยังคงสวมชุดกระโปรงสีเขียวน้ำชุดเดิม ปิ่นเงินเรียบบนเรือนผมทอประกายละมุนตาใต้แสงโคมในวัง เมื่อเทียบกับเหล่าฮูหยินและคุณหนูรอบกายที่ประดับประดาด้วยไข่มุกหยกมณีและสาวเท้าเร่งรีบ นางกลับดูสงบเยือกเย็นเป็นพิเศษ
ทว่า สิ่งที่ต่างจากยามเข้าวังก็คือ สายตาที่ทอดมองมายังนางในยามนี้ มิใช่การดูแคลนและความเวทนาอีกต่อไป
“คุณหนูใหญ่ลั่ว อ๊ะ ไม่สิ ควรเรียกว่าท่านหญิงเหวินฮุ่ยแล้ว” ฮูหยินผู้หนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมเป้ยจื่อสีม่วงบัวชะลอฝีเท้าลง ยิ้มแย้มเต็มใบหน้าพลางพยักหน้าให้ลั่วจิ่นอวี๋ “วันนี้เป็นมงคลซ้อนมงคลจริง ๆ ขอแสดงความยินดีกับท่านหญิงด้วยเจ้าค่ะ”
นี่คือฮูหยินของรองเสนาบดีกรมโยธา สตรีที่เมื่อครู่ในโถงมิได้เอ่ยปากวิจารณ์ระบำกระบี่ของลั่วจิ่นอวี๋แม้แต่คำเดียวผู้นั้น