ตอนที่ 9 พระราชทานสมรสที่ไม่หวังสถานะโดยชอบธรรม

ตอนที่ 9 พระราชทานสมรสที่ไม่หวังสถานะโดยชอบธรรม

ภายในโถงเงียบสงัดดั่งป่าช้า แม้กระทั่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ยามเปลวเทียนเผาไหม้ก็ยังแว่วเข้าหูได้อย่างชัดเจน

เสียงฝีเท้าดังจากไกลเข้าใกล้ หนักหน่วงทั้งยังเชื่องช้า ลากถูลู่ถูกัง เคล้าไปกับเสียงสะอึกสะอื้นแผ่วเบาและเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังทิศทางประตูโถงเขม็ง ประหนึ่งว่าสิ่งที่กำลังจะปรากฏกายออกมามิใช่คนสองคน แต่เป็นอสุรกายอันน่าสะพรึงกลัวตัวใด

ลั่วอวี้อิ๋งถูกหมัวมัวสองคนหิ้วปีกคุมตัวเข้ามาเป็นคนแรก

ร่างทั้งร่างของนางแทบจะถูกลากถู ชายกระโปรงแพรเมฆาลายผีเสื้อร้อยบุปผาสีแดงเงินเดินดิ้นทองครูดถูไปกับพื้นจนเกิดเป็นรอยยุ่งเหยิงแถบหนึ่ง ผืนผ้าตรงหัวไหล่เลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ตรงข้อศอก เผยให้เห็นชุดตัวในสีผลซิ่งและผิวพรรณขาวผ่องบาดตาแถบหนึ่ง นางดูเหมือนจะมิทันได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย หรือกล่าวได้ว่าไม่อาจใส่ใจได้อีกต่อไปแล้ว ปิ่นระย้าทองบริสุทธิ์งานประดับขนนกกระเต็นที่เคยส่องประกายระยิบระยับใต้แสงเทียนเล่มนั้น บัดนี้เอียงกะเท่เร่ห้อยต่องแต่งอยู่บนมวยผมอันหลุดลุ่ย พร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ นางก้มหน้าลงต่ำสุดชีวิต ปอยผมกระเซิงเปรอะเปื้อนแนบติดใบหน้าที่นองไปด้วยคราบน้ำตา ทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้มประหนึ่งใบไม้แห้งท่ามกลางลมกรรโชก

องค์ชายใหญ่เซียวจิ่งหมิงที่เดินตามหลังมาติด ๆ สภาพก็มิได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใด