กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 เมื่อไม่มีทางถอย ก็ย่อมไม่หวาดกลัว
เมื่อซางสิงโจวผลักประตูใหญ่เข้าไปอย่างรุนแรง
หลงเวยกำลังเตรียมแบกศพออกไปจัดการพอดี
"ให้ตายสิ มีคนมาหาเรื่องถึงที่!"
ซางสิงโจวกวาดตามองด้านในครั้งหนึ่ง เขาประเมินจำนวนคนผิดไป ภายในห้องมีผู้ชายอย่างน้อยสิบคน
เขาเริ่มเสียใจขึ้นมาเล็กน้อยที่ตอนนั้นไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ
บรรดาผู้หญิงที่ถูกทรมานอยู่ด้านในไม่หยุด เมื่อเห็นซางสิงโจวปรากฏตัว ดวงตาก็มีประกายความหวังวาบขึ้นมา แต่พอเห็นว่าเขามาเพียงลำพัง ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ซางสิงโจวทำกิริยาหยาบคายเป็นครั้งแรก เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้น ก่อนสบถคำหยาบออกมาชุดหนึ่ง
"ไปตายซะ ไอ้พวกสารเลว!"