เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395 ไม่ต้องสนใจคำซุบซิบนินทา
เมื่อซางสิงโจวลืมตาตื่น แสงแดดก็ส่องไปทั่วเตียงแล้ว เขาลุกขึ้นด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว รู้สึกเวียนศีรษะจนตาลาย หัวหนักอึ้ง อาการเมาค้างแสดงออกมาอย่างชัดเจน
ฟู่เจียชิงยื่นน้ำมาให้หนึ่งแก้ว
"ในที่สุดคุณก็ตื่น ตอนนี้บ่ายสองโมงแล้วนะครับ"
เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคืนคนคนนี้ร้องไห้ไปครึ่งค่อนคืน จนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างกายอีกฝ่ายทำจากน้ำหรือเปล่า
ซางสิงโจวกะพริบตา มองการจัดวางสิ่งของรอบตัวพลางขยับคอ ก่อนรับแก้วน้ำมาดื่มหนึ่งอึก ซ่อนความรู้สึกจากความฝันเอาไว้ภายในดวงตา
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฝันถึงเรื่องนั้น
เมื่อได้สติกลับมา เขาก็พบว่าตัวเองมีกลิ่นเหม็นไปทั้งตัว จึงรีบไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด ส่วนฟู่เจียชิงช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวม