กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 หวนคิดถึงเหตุการณ์อีกครั้งแล้วร้องไห้
ฟู่เจียชิงจำเป็นต้องทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดชั่วคราว พยุงซางสิงโจวกลับไปยังที่พักรับรอง ระหว่างทางเขาคอยปิดบังใบหน้าอยู่ตลอด ไม่อยากเปิดเผยตัวตนเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจตามมาภายหลัง
สีหน้าของซางสิงโจวดูไม่ดีนัก คิ้วขมวดแน่น ท่าทางเหมือนกำลังทรมานมาก
ปากพึมพำอยู่ตลอดว่า "อย่า...อย่าพาตัวพวกเธอไป รีบหนี...รีบหนีเร็ว!"
"พวก...พวกแกอย่า..."
"ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่...ก็ยังมีโอกาส..."
ฟู่เจียชิงรู้สึกถึงความเปียกชื้นบนหัวไหล่ ร่างกายแข็งค้างไปชั่วขณะ ไม่กล้าขยับเขยื้อนตามใจ คิดไม่ถึงว่าซางสิงโจวผู้ทำงานอย่างเป็นระบบและวางแผนทุกอย่างได้อย่างรอบคอบ จะมีช่วงเวลาที่อ่อนแอเช่นนี้ด้วย