กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 275 ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวว่าง่ายอีกต่อไป
"อืม..." ฤทธิ์ต้านยาของร่างกายเยว่เสี่ยวกุ้ยเริ่มทำงาน แม้จะเป็นยาสลบที่แรงเพียงใด ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ ทั้งยังเสียงแหบจนแทบพูดไม่ออก
"แค่ก ๆ..." แม้แต่เสียงไอก็ยังเบามาก
เยว่เสี่ยวกุ้ยรู้ทันทีว่าร่างกายผิดปกติไป เขาไม่มีเรี่ยวแรง เนื้อตัวอ่อนปวกเปียก จึงพยายามหรี่ตาปรับสายตาให้ชัด มองแผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่หน้าเตียง
เขารู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง ภายในตู้รถไฟยามค่ำคืนมีเพียงแสงสลัว ๆ พอมองเห็นว่าบนเตียงนอนฝั่งตรงข้ามมีคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กอยู่
ด้วยสัญชาตญาณระวังภัย เขารู้ว่าตัวเองถูกลักพาตัวแล้ว แต่เขาก็ไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหนนี่นา!