เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274 เมื่อมีเหตุบังเอิญบางอย่างเข้ามาช่วย
หลังจากซ่งหนานโมโหจนแทบมีควันออกจากศีรษะ พอเห็นเยว่เสี่ยวกุ้ยมาขอลาอย่างว่าง่าย ความโกรธก็ลดลงไปกว่าครึ่งทันที
แต่เมื่อได้ยินคำขอของเขา ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
"นายอยากพาไป๋ชิงซงกลับบ้านด้วยหรือ? คุณชายตัวน้อย ช่วยอยู่นิ่ง ๆ สักหน่อยเถอะ"
"ตระกูลไป๋รับมือกับการก่อเรื่องของนายไม่ไหวหรอก!"
"ผู้บัญชาการกองพล คิดอะไรอยู่ครับ? ผมกับชิงซงเป็นเพื่อนทหารที่ดีต่อกัน ผมอยากพาเขากลับบ้านไปกินของอร่อยด้วย มันผิดตรงไหน?"
เยว่เสี่ยวกุ้ยเถียงคอเป็นเอ็น
"ไสหัวไป! ไปคนเดียว แล้วรีบไสหัวไปให้พ้น!"
ซ่งหนานอนุมัติใบลาด้วยความโมโห
ตอนนั้นเขาเห็นว่าเยว่เสี่ยวกุ้ยน่าสงสาร อีกทั้งกองพลก็ต้องการบุคลากรด้านเทคโนโลยีขั้นสูงที่มีความสามารถจริง ๆ จึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงตัวเขามา