กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฟู่คุนมองฟู่จูจูที่ยังน้ำตาไหลอยู่ แล้วหันไปมองถนนที่ท้องฟ้าสว่างจ้าอยู่ข้างนอก ยกมือคว้าแขนฟู่หมิงไว้ “ไป ฉันจะไปหาด้วยกับแก อยู่ ๆ ก็หายตัวไปได้ยังไง”
บนใบหน้าของพ่อที่แก่ชราของเขา ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อครู่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยเหมือนกัน
เพียงแต่ความห่วงใยเมื่อครู่มีไว้ให้ฟู่จูจู ส่วนความกังวลตอนนี้มีไว้ให้ฟู่เซิง
อวี๋เป้ยเป้ยแยกไม่ออกว่าช่วงไหนมีมากกว่ากัน
แต่อวี๋เป้ยเป้ยอยากหัวเราะเต็มที
จะไม่ให้อยากหัวเราะได้ยังไง สองคนที่ทั้งคนทั้งทางในเมืองหลวงไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย กลับไปห่วงคนที่โตมาในเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก…