กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อวี๋เป้ยเป้ยยังสาว บางทีอาจไม่เข้าใจ แต่เธอใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ผ่านประสบการณ์มามาก ย่อมพบเห็นเรื่องราวมามากเช่นกัน
สภาพของฟู่จูจูแบบนี้ เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าถูกกลั่นแกล้งอย่างหนักจนหายใจไม่ทั่วท้อง คนเราถูกบีบคั้นถึงขนาดนี้ก็แทบจะเสียสติได้เลย!
ย่าเฉินตกใจจนรีบเดินเข้าไปจับมือฟู่จูจูไว้แน่น พลางลูบมือเธอ พลางพูดกับอวี๋เป้ยเป้ยว่า “เป้ยเป้ย รีบเรียกพี่สาวเธอเร็วเข้า เร็ว อย่าปล่อยให้เธอเป็นแบบนี้ต่อไป คนเรา…อย่าเสียสติไปเลย!”
ย่าเฉินพูดไป ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา เสียงสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก “นี่…เด็กคนนี้…”
“จูจู” ย่าเฉินเรียกด้วยเสียงสะอื้น “เด็กดี อย่าคิดสั้นสิ คิดถึงลูก ๆ ไว้ ลูกยังเล็กอยู่เลย!”