กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ย้ายที่เถอะ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คนอื่นเขาต้องตีคนที่ถูกหาว่าอยากขโมยเทคนิคอย่างฉันจนตายแน่”
ฟู่จูจูหันหน้าหนี เช็ดน้ำตาอีกครั้ง “พวกคุณไม่เคยคิดถึงฉันเลย”
ฟู่คุนกับฟู่หมิงได้ยินคำนี้ก็หน้าชากันทั้งคู่ ต่างก้มหน้าลง
มีแต่ฟู่เซิงที่เบ้ปากว่า “ก็ไม่เห็นเธอจะคิดถึงคนในครอบครัวเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าใครกันแน่ที่เป็นญาติของเธอ”
“เข้าข้างคนนอกก็ไม่เคยเห็นใครเข้าข้างได้ขนาดนี้”
“แล้วยังคิดว่าคนอื่นไม่คิดถึงเธออีก”
ฟู่จูจูยืนอยู่ตรงนั้นทั้งตัวสั่นเทา เพราะความโกรธ เธอโกรธจนแทบจะตายอยู่แล้ว