ตอนที่ 119 ดอกไม้เป็นดอกไม้ที่ดี

อวี๋เป้ยเป้ยยังกางร่มอยู่ เพราะฉะนั้นนอกจากมองทางแล้ว เรื่องอื่นเธอแทบไม่ทันสังเกตเลย

“อวี๋เป้ยเป้ย” อวี๋เป้ยเป้ยเพิ่งเดินมาถึงปากตรอก ก็มีคนเรียกเธอ

อวี๋เป้ยเป้ยหิ้วของอยู่ ลำบากอยู่พอสมควรกว่าจะหมุนตัวกลับมา คิ้วขมวดแน่น

เธอมองไปยังลู่ซีฉือที่ตามปกติไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

ลู่ซีฉือยืนอยู่ข้างหลังเธอห่างราวห้าก้าว สวมชุดสีเขียวมะกอกทั้งตัว ร่างตรงเป็นแนว ในอ้อมแขนกอดช่อกุหลาบสีชมพูไว้

ข้างหลังเขายังมีทหารคนสนิทยืนช่วยกางร่มให้

ร่มสีดำคันใหญ่มาก ส่วนมากกางกันให้เขา อืม ที่สำคัญคือกันให้ช่อดอกไม้ในอ้อมแขนเขานั่นเอง

อวี๋เป้ยเป้ย “…”

แต่งตัวแบบนี้เดินออกถนน นี่จะไปดูตัวหรือไง?