เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กับข้าวครบแล้ว ค่อยๆ กินไปนะจ๊ะ ข้าวไม่พอก็เรียกป้าเติมได้ตลอดเลย เถ้าแก่เสี่ยวเจียง ป้ายังมีซุปเห็ดหูหนูขาวอยู่อีกหน่อย ให้ป้ายกมาให้เลยไหม ซุปนี่ตุ๋นหม้อเล็กเมื่อช่วงบ่าย ใส่พุทราจีนกับเก๋ากี้ด้วย บำรุงร่างกายดีนักเชียว!”
เจียงฉีเหลือบมองวังซิ่งฮวา เห็นแววตาของเธอเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ฉันกินไหว’ จึงพยักหน้า “ขอบคุณครับป้าจ้าว”
“โธ่ มีอะไรต้องขอบคุณกันเล่า” ป้าจ้าวเดินเข้าครัวไปยกซุปเห็ดหูหนูขาวออกมาให้เจียงฉีกะละมังหนึ่ง
เจียงฉี “?”
ป้าเรียกไอ้นี่ว่า ‘อีกหน่อย’ เหรอครับ
เจียงฉีกินมื้อเย็นมาแล้ว เพิ่งกินไปตอนหกโมงกว่า ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า ผ่านไปแค่สองชั่วโมงเขาไม่ได้หิวเลยแม้แต่น้อย ที่ตักข้าวถือตะเกียบก็เพื่อแกล้งทำเป็นกินบังหน้าไปอย่างนั้น จะได้ไม่ให้คนอื่นมองออกว่ากับข้าวเต็มโต๊ะนี่วังซิ่งฮวากินคนเดียวเรียบ
“หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่อร่อยกว่าในข้าวกล่องของกองถ่ายตั้งเยอะ ฉันว่าแล้วเชียว พวกฝ่ายสถานที่จงใจแก้แค้น ถึงแกล้งไม่สั่งข้าวกล่องอร่อยๆ มาให้ฉัน” วังซิ่งฮวาติดใจหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เพิ่งยกออกจากเตา เนื้อสลับมันกำลังดี ฉ่ำน้ำมัน ซอสเข้มข้นออกรสหวานนิดๆ ส่วนมันตุ๋นล่วงหน้าจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก คีบกินคำต่อคำจนหยุดไม่อยู่
“ฉันคิดว่าคงไม่ใช่เพราะกองถ่ายจงใจแก้แค้นหรอก ข้าวกล่องพวกนั้นถ้าเจออากาศหนาวๆ กว่าจะส่งไปถึงกองถ่ายก็เย็นชืดหมดแล้ว ย่อมไม่อร่อยเท่าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เพิ่งขึ้นจากเตาอยู่แล้วล่ะ” เจียงฉีอดช่วยแก้ต่างแทนกองถ่ายผู้โชคร้ายไม่ได้