เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตะกร้าสินค้ามูลค่าสองแสนหยวนของวังซิ่งฮวา ทำให้เจียงฉีตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงความร้ายกาจของคำอธิบายบนการ์ดตัวละครที่ว่า ‘ความต้องการทางวัตถุสูงลิ่ว’
เฒ่าจอห์นผู้มีความต้องการทางวัตถุต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถ้าไม่ได้นอนในย่านคนรวย ให้นอนข้างถนนเขาก็ไม่มีปัญหา
หวังเอ้อร์ยาผู้มีความต้องการทางวัตถุแทบจะเป็นศูนย์ ขอแค่วันละสามมื้อก็พอแล้ว
หวงฟู่กุ้ยผู้มีความต้องการทางวัตถุไม่สูง อยู่แบบถูๆ ไถๆ ไปวันๆ ก็ได้ ตัดผมหัวละสิบหยวนก็โอเค ให้เขาช่วยดูแลเงินค่าขนมของคนทั้งสามก็ไม่เคยใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย
ส่วนลี่ลี่แม้จะเป็นเด็กแสบที่ชอบซื้อตุ๊กตาราคาแพง แต่เด็กแสบก็มีข้อดีของเด็กแสบ ขอแค่มีผู้ปกครองที่มีสติคอยคุม (หวังเอ้อร์ยา) เวลาเด็กแสบอยากได้อะไร ร้องไห้งอแงอยู่พักหนึ่ง ถ้าไม่ซื้อให้ก็คือไม่ซื้อ หลอกล่อได้ง่าย
แถมลี่ลี่ก็ไม่มีความรู้ความอ่านอะไร ขอแค่ยอมเสียเวลาคิดหาวิธีหลอกล่อ ก็กล่อมสำเร็จได้แน่นอน
แต่วังซิ่งฮวาไม่เหมือนกัน
นี่คือคนที่มีประสบการณ์ชีวิตมาเนิ่นนาน มีการศึกษา ได้รับการเลี้ยงดูแบบชนชั้นสูงในยุคสมัยของตน และยังมีพ่อแท้ๆ ที่ตามใจแบบไม่มีเงื่อนไข ถึงขั้นยอมแลกแม้กระทั่งชีวิต ซ้ำยังหาเงินได้ค่อนข้างเก่งอีกต่างหาก
เพิ่งหัดช็อปปิ้งออนไลน์ได้ไม่กี่ชั่วโมง คาดว่าแม้แต่แบรนด์หรูๆ ก็คงรู้จักไม่กี่ชื่อ แต่ในตะกร้ากลับเต็มไปด้วยสินค้าแบรนด์เนมที่เธอเองยังไม่รู้จักชื่อแบรนด์เสียด้วยซ้ำ
ถ้าไม่รีบตั้งกฎเกณฑ์ไว้แต่เนิ่นๆ เห็นทีจะคุมไม่อยู่ ไม่แน่อีกไม่กี่วันวังซิ่งฮวาอาจจะเริ่มศึกษาเรื่องกฎหมายแรงงานเลยก็ได้