เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เนื่องจากครั้งนี้เจียงฉีอัญเชิญที่หน้าประตูหมู่บ้าน และพอเดินพ้นประตูเข้าไปก็เป็นแนวพื้นที่สีเขียวที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง รัศมีห้าร้อยเมตรนอกจากป้อมยามแล้วก็ไม่มีตึกอื่นใด ดังนั้นรอบนี้จึงไม่จำเป็นต้องวิ่งตามหาคนให้วุ่นวายเลยสักนิด
เจียงฉีมองปราดเดียวก็เห็นหวังเอ้อร์ยา
หวังเอ้อร์ยายังคงสวมชุดคลุมยาวสีขาวตัวเดิมเหมือนในโรงภาพยนตร์กาลเวลา เธอยืนเหม่อแหงนหน้ามองโคมไฟถนนตรงหน้า
สายลมพัดผ่านเบาๆ ชายเสื้อคลุมสีขาวพลิ้วไหวไปตามลม ผมยาวของหวังเอ้อร์ยาที่เดิมทีมวยไว้หลวมๆ ด้วยเศษกิ่งไม้ผุพลันหลุดสยายลงมา เมื่อต้องแสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟถนน จึงดูคล้ายผีสาวที่โผล่มาทวงวิญญาณไม่มีผิด
ยังดีที่ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า หน้าประตูหมู่บ้านไม่มีใคร ลุงยามก็สัปหงกหลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนดวงซวยบังเอิญมาเห็นหวังเอ้อร์ยาในสภาพนี้ คงตกใจจนเป็นลมพับไปแน่ๆ