กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮือๆ…”
ตอนจบเกมก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว เกาฉินกับหลิวช่างกลัวว่าถ้ากลับดึกเกินไปจะปีนรั้วเข้าหอพักไม่ได้ พอจ่ายเงินเสร็จและทิ้งท้ายไว้ว่า “ยอดเยี่ยมจริงๆ” ก็รีบร้อนกลับไป
ส่วนเจี่ยงฮุ่ยเหวินมั่นใจว่าตัวเองเข้าหอพักไม่ได้แน่ๆ จึงตัดสินใจไปนอนค้างบ้านหลิวหลาน แล้วอยู่คุยถึงความรู้สึกหลังเล่นเกมต่อในร้านให้โต้รุ่งไปเลย
ตัดภาพมาที่เจียงหว่านหว่าน เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด เจียงฉีกินบะหมี่ผัดมื้อดึกจนเกือบหมดจานแล้ว เธอก็ยังสะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้น
เจียงฉีเคี้ยวบะหมี่ผัดที่เริ่มเซ็งพลางมองลูกพี่ลูกน้องร้องไห้แกล้มอาหาร พอกลืนคำสุดท้ายลงคอก็เอ่ยถาม “หว่านหว่าน เธอว่าบทนี้มีปัญหาตรงไหนไหม”
เจียงหว่านหว่านสูดน้ำมูกทีหนึ่งแล้วกลั้นน้ำตาไว้ “มีนิดหน่อยค่ะ”