เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเจียงฉีกลับเข้ามาในห้อง ภาพฉายช่วงสุดท้ายบนจอผ้าขาวก็ดำเนินมาถึงตอนอวสานพอดี
เจียงหว่านหว่านกำทิชชูไว้เต็มกำมือ คอยซับน้ำตาพลางร้องไห้แทบขาดใจ ใช้เสียงสะอื้นของตัวเองพากย์ทับหนังเงียบไปโดยปริยาย การกลับมาของเจียงฉีไม่ได้ทำให้เธอหลุดจากภวังค์เลยสักนิด ตอนที่ฉินช่านเอี้ยวตัวเปิดทางให้ เจียงฉีถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของเธอก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาสองสาย น้ำตาชะล้างอายไลเนอร์จนเลอะเทอะ พอมองใกล้ๆ จึงยิ่งเห็นได้ชัดเจน
ก็นั่นแหละ คนประเภทที่ต่อมน้ำตาตื้นเป็นพิเศษ จุดสะเทือนอารมณ์ต่ำเรี่ยดิน ร้องไห้มาตั้งแต่เด็กจนโต และชินกับการปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องเหนียมอายอย่างเจียงหว่านหว่านถือเป็นคนส่วนน้อย
คนที่แอบร้องไห้เงียบๆ ไม่ส่งเสียงแบบฉินช่านต่างหากถึงจะเป็นปกติ
การฉายภาพยนตร์สิ้นสุดลง ห้องทั้งห้องกลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง