กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเอ้อร์ยาเหม่อมองจอภาพสีขาวโพลนอย่างเลื่อนลอย
หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาขวา ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาเสียที หวังเอ้อร์ยาดูอัดอั้นตันใจ ทว่าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงรู้สึกเช่นนั้น
เนิ่นนานทีเดียวกว่าเธอจะพึมพำเสียงเบา “เธอน่าสงสารจังเลย”
เจียงฉี: ?
คนกิ่งไม้บนจอนั่นไม่ใช่หวังเอ้อร์ยาหรอกเหรอ
หรือว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ใช่หวังเอ้อร์ยา
เจ้าหน้าที่เดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมสมุดเล่มหนึ่ง
“หวังเอ้อร์ยา ชาวหมู่บ้านเซี่ยเหอ เกิดปี 1896 ตายปี 1912 อายุขัย 16 ปี”
หวังเอ้อร์ยาเหม่อมองเจ้าหน้าที่ ฟังไม่เข้าใจ
ผ่านไปพักใหญ่ หวังเอ้อร์ยาถึงค่อยได้สติ “งั้น… ฉันคือหวังเอ้อร์ยาเหรอจ๊ะ”