เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้วยการเสริมพลังจากสกิล 'การแสดงที่เป็นตัวเอง' ของเฒ่าจอห์น การซ้อมจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นผิดหูผิดตา
ทว่าน่าเสียดายที่แสงไฟ ม่าน และดนตรีประกอบจะมีความคิดเป็นของตัวเองและขยับเองได้ก็ต่อเมื่อเฒ่าจอห์นสวมบทบาทเป็นตัวเองเท่านั้น ส่วนฉากอื่นยังคงต้องให้เจียงฉีคอยควบคุมเอง ทำให้ฉากที่เฒ่าจอห์นไม่ได้ร่วมแสดงขาดอารมณ์ร่วมไปบ้างเล็กน้อย ส่งผลให้หลิวหลานยิ่งเลื่อมใสในตัวเฒ่าจอห์นเข้าไปใหญ่
หลังผ่านการซ้อมไปทั้งบ่ายจนเจียงฉีเริ่มจะด้านชา การซ้อมถึงได้เสร็จสิ้นลงเสียที
ตอนไปนั่งกินข้าวราดผัดพริกหยวกหมูเส้นที่ร้านอาหารตามสั่งข้างๆ เจียงฉีก็ได้รับคอนแทกต์วีแชตของเจ้าของห้องเช่าที่เจียงปิงส่งมาให้
ยังไม่ทันที่เจียงฉีจะส่งสติกเกอร์โอเคตอบกลับไป เจียงปิงก็โทรเข้ามาทันควัน
“ฮัลโหล น้องชายที่รัก รับช่วงต่อร้านเกมไขคดีราบรื่นดีไหม”
“ก็พอไหว ไม่มีลูกค้าเลย ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากร้านสะดวกซื้อคราวก่อนเท่าไหร่” เจียงฉีกลืนข้าวในปากลงคอ