เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พริบตาเดียวที่เจียงฉีได้สติ เขาก็มาช่วยเฒ่าจอห์นเดินดูห้องพักเสียแล้ว
นิยามของคำว่าที่พักสำหรับเฒ่าจอห์นคือ ถ้าไม่ได้อยู่ย่านคนรวย อยู่ตรงไหนก็เหมือนกันหมด นอนใต้สะพานลอยกับนอนห้องแต่งหรูไม่ได้ต่างกันสักนิด
เมื่อต้องเผชิญกับห้องชุดตกแต่งอย่างดีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตครอบครัวอันอบอุ่นของเฉาหย่งจวิน เฒ่าจอห์นจึงไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นสนใจออกมาเลย
ตรงกันข้าม เฉาหย่งจวินกลับกระตือรือร้นสุดขีด
“เสี่ยวฉี อาจารย์ของเธอคนนี้ฟังภาษาจีนรู้เรื่องไหม ดูภูมิฐาน สุภาพเรียบร้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนรักบ้าน” อาศัยจังหวะที่เฒ่าจอห์นกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เฉาหย่งจวินก็ดึงเจียงฉีมาหลบมุมกระซิบกระซาบ
“ฟังออกครับ เขาเป็นอาจารย์ต่างชาติที่โรงเรียนผม ภาษาจีนคล่องมาก” เจียงฉีไม่รู้ว่าเฉาหย่งจวินมองออกได้ยังไงว่าเฒ่าจอห์นเป็นพวกรักบ้านรักช่อง ได้แต่เออออตามน้ำไปพร้อมกับคิดคำนวณในใจ
บ้านของเฉาหย่งจวินเหมาะเจาะจริงๆ
ข้อแรกคืออยู่ใกล้ ไม่ว่าจะเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรขึ้น การอยู่แค่ชั้นบนชั้นล่างก็สามารถรับมือได้ทันท่วงที