เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อการแสดงจบลง ทั้งห้องก็ตกอยู่ในเสียงสะอื้นไห้ระงม
ทิชชูสองกล่องไม่พอใช้เสียแล้ว โต๊ะที่เดิมทีมีแค่วางตัวบทกับชานม ตอนที่เจียงฉีเดินออกจากห้องก็เต็มไปด้วยกองกระดาษทิชชูใช้แล้วพะเนินเทินทึก
เด็กสาวสามคนที่ตอนแรกเข้ามาเล่นเกมกันอย่างร่าเริง บัดนี้ร้องไห้หนักราวกับถูกเจียงฉีหลอกจนหมดเนื้อหมดตัว
หากจะถามว่าใครร้องไห้หนักที่สุด ก็หนีไม่พ้นเจียงหว่านหว่าน
คนอื่นน้ำตาไหล เธอคอยส่งเสียงประกอบ คนอื่นหยุดร้อง เธอยังร้องต่อ คนอื่นเล่าเรื่องของตัวเอง เธอก็ร้อง พอมีคนถูกซักไซ้ เธอก็ร้อง เจียงฉีแสดงเป็นผู้ชายสารเลว เธอก็ร้อง แสดงเป็นหัวหน้า เธอก็ร้อง แสดงเป็นพ่อ เธอก็ยังร้อง ไม่ว่าเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับตัวเองหรือไม่ เธอก็ร้องไห้อยู่ดี
ทว่าการร้องไห้ของเจียงหว่านหว่านไม่ใช่การแหกปากฟูมฟาย แต่เป็นแบบซึมลึกเงียบเชียบเจือเสียงสะอื้นเบาๆ เสียงร้องไห้ของเธอกลมกลืนเข้ากับเพลงประกอบได้อย่างประหลาด ถ้าเปิดเพลงทำนองนี้ตอนดูหนังผีคงช่วยสร้างบรรยากาศได้ไม่น้อย
เจียงฉีรู้เพียงแค่ว่าตอนเด็กๆ เวลาที่เจียงหว่านหว่านถูกป้าสะใภ้ใหญ่เอาไม้แขวนเสื้อไล่ตี เธอจะแกล้งบีบน้ำตาเก่งมาก ไม่นึกเลยว่าพอมาร้องไห้จริงๆ จะทำได้ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน