บทที่ 48: คำเชิญยามดึกจากลู่เสียน

บทที่ 48: คำเชิญยามดึกจากลู่เสียน

หลังการประชุมผู้ปกครอง โรงเรียนมัธยมศึกษาที่สี่ก็เหมือนเครื่องจักรที่ถูกไขลานจนเต็มกำลัง ความเข้มข้นในการเรียนของนักเรียน ม.6 ถูกเร่งขึ้นไปถึงระดับสูงสุดโดยตรง

ในที่ประชุมผู้ปกครอง เฉินจิ่นประสบความสำเร็จในการเทเชื้อเพลิงที่มีชื่อว่า “ความวิตกกังวล” ลงในเครื่องยนต์ของทุกครอบครัวได้อย่างแม่นยำ

จากเดิมที่แค่เหนื่อย ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงพอให้รู้สึกเหนื่อยแล้วด้วยซ้ำ

ยังดีที่ช่วงทบทวนบทเรียนในตอนนี้ ครูส่วนใหญ่ยังเน้นการอธิบายประเด็นความรู้ตลอดสามปีของมัธยมปลายเป็นหลัก พยายามสร้างโครงสร้างความรู้ที่ครบถ้วนและเป็นระบบขึ้นมาใหม่ในหัวของนักเรียนทุกคน ความเข้มข้นจึงยังไม่ได้ถูกเร่งจนสุดขีด

แต่รูปแบบการสอนแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการใช้พลั่วสนามแบบพื้นฐานที่สุด ค่อยๆ ตักดินทีละพลั่วเพื่อบดอัดรากฐานให้แน่นหนา

กระบวนการนี้น่าเบื่ออย่างยิ่ง ส่วนผลลัพธ์ก็แตกต่างกันไปในแต่ละคน