กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 47: วัยเยาว์ในรั้วโรงเรียน เอ บี ซี ฉบับเสิ่นซิงหร่าน
สวี่เฉินผายมือไปทางหลิ่วถังเว่ย บนใบหน้าประดับด้วยสีหน้าประมาณว่า “เห็นไหมล่ะ กูบอกแล้ว”
“ได้ยินชัดหรือยัง? ต้องให้ฉันทวนอีกรอบไหม?”
“พรืด”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่กลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
จากนั้นก็เหมือนโดมิโนตัวแรกถูกผลักล้ม เสียงหัวเราะที่ถูกกดกลั้นไว้ทั่วห้องเรียนก็ดังต่อเนื่องขึ้นมา แม้ทุกคนจะพยายามใช้หนังสือบังหน้าอย่างสุดชีวิต แต่หัวไหล่ที่สั่นระริกไม่หยุดก็ทรยศความสะใจในใจพวกเขาจนหมด
ใบหน้าของหลิ่วถังเว่ยแดงคล้ำจนแทบกลายเป็นสีม่วงซอส
เขารู้สึกว่าสายตาของทั้งห้องเรียนเหมือนเข็มนับไม่ถ้วนที่กำลังทิ่มแทงร่างกาย ทำให้เขาไม่มีที่ให้หลบซ่อน