กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 49: พรุ่งนี้เราไปอัดเพลงกันให้หมด
ในลำโพง เสียงอินโทรกีตาร์ไฟฟ้าที่ทั้งอึดอัดและเปี่ยมพลังดังขึ้นฉับพลัน ราวกับเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำที่กลิ้งอยู่ใต้ท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยเมฆดำ
ลู่เสียนหลับตา มือข้างหนึ่งกำไมโครโฟนไว้ ส่วนมืออีกข้างเคาะจังหวะเบาๆ ตามทำนอง
ทันทีที่โน้ตตัวแรกถูกขับออกจากปากของเธอ อากาศทั้งห้องราวกับถูกดูดหายไป ก่อนจะถูกเติมเต็มอีกครั้งด้วยพลังงานที่เรียกว่า “ร็อก”
“ผู้คนมากมายเดินไปข้างหน้า แต่กลับติดอยู่ที่เดิม
ผู้คนมากมายมีชีวิตอยู่ แต่กลับไม่ต่างจากคนตาย
ผู้คนมากมายรักกัน แต่กลับราวกับต้องแยกจาก
ผู้คนมากมายยิ้มแย้ม แต่กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา…”
เสียงเปิดตัวโคตรคม! สวี่เชินเลิกคิ้ว
แค่จุดนี้อย่างเดียวก็ดูออกแล้วว่า ลู่เสียนคงทุ่มเทฝึกฝนมาไม่น้อย