กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 46: เดี๋ยวนะเพื่อน ความมั่นใจขนาดนั้นเอามาจากไหน
วันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนสุขผ่านไปไวเสมอ เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันจันทร์
สวี่เฉินหาวหวอดเดินเข้าห้องเรียน กลิ่นหม้อไฟจากทั้งสุดสัปดาห์เหมือนยังวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก ทุกอณูรูขุมขนของเขายังอบอวลไปด้วยกลิ่นมันเนื้อวัวและความสุข
เพิ่งเหวี่ยงกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ เขาก็รู้สึกถึงสายตาเจิดจ้าคู่หนึ่งจากที่นั่งข้างๆ จับจ้องมาที่ตัวเอง ความร้อนแรงไม่แพ้ถ่านในร้านปิ้งย่างบุฟเฟต์
เขาหันไปมองตามสัญชาตญาณ
วันนี้เสิ่นซิงหร่านดูต่างไปจากเดิมนิดหน่อย
ชุดนักเรียนยังเป็นชุดเดิมที่ซักสะอาดและรีดเรียบกริบ แต่ผมยาวดำขลับนุ่มสลวยของเธอไม่ได้รวบไว้ด้านหลังด้วยยางเส้นเดียวเรียบๆ เหมือนทุกที กลับถักเป็นเปียข้างอย่างประณีต
ปอยผมซุกซนสองสามเส้นคลออยู่ข้างหู ขับให้ลำคอขาวผ่องของเธอดูเรียวยาวยิ่งขึ้น ราวกับหงส์แสนสง่า
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เคลือบทั่วตัวเธอด้วยรัศมีอุ่นๆ ฟุ้งนุ่ม
โอ้โห วันนี้มาแนวเทพธิดาสาวใสเหรอเนี่ย?