กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 18: แกทรยศองค์กรงั้นเรอะ!!
สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง “ฟึ่บ” พุ่งไปรวมอยู่ที่สวี่เฉินในพริบตา
มีทั้งความเห็นอกเห็นใจ ความเวทนา ความสะใจยามเห็นคนอื่นซวย และยังมีสายตาแบบ “พี่ชาย เดินทางดีๆ ปีหน้าวันนี้เดี๋ยวฉันเผาชุดหนังสือเตรียมสอบให้สักชุด” ซึ่งช่างโศกสลดราวกับกำลังส่งวีรชนไปตาย
หวังฮ่าวยิ่งโอเวอร์กว่าใคร เขาประนมมือเข้าด้วยกันแล้วคำนับไปทางสวี่เฉินสองที พร้อมขยับปากพูดแบบไร้เสียงสองคำ
“ไปดีนะ”
ปฏิกิริยาแรกของสวี่เฉินคือ ครูเฉินเมื่อคืนเตรียมบทเรียนจนโต้รุ่ง สมองเบลอไปแล้วหรือเปล่า
เรียกเสิ่นซิงหร่าน เรียกหัวหน้าฝ่ายการเรียน หรือเรียกใครสักคนในสิบอันดับแรกก็ยังพอฟังขึ้น
แต่เรียกฉันเนี่ยนะ?