กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 16: อายุสิบเจ็ด แต้มพรสวรรค์เพลงโฟล์กเต็มหลอดแล้วงั้นเหรอ?
ลู่เสียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเพิ่งผ่านการชะล้างด้วยไอน้ำมา เมื่ออยู่ใต้แสงไฟสลัวสีเหลืองจึงส่องประกายอย่างน่าตกใจ
เธอจ้องสวี่เฉิน ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่คำแรกที่หลุดออกมากลับไม่มีความเกี่ยวข้องกับอารมณ์ของบทเพลงแม้แต่นิดเดียว
“นายร้องเพลงบ้าอะไรของนายเนี่ย?”
เสียงของเธอไม่ได้ดังนัก ทว่าคมกริบราวกับมีดผ่าตัด ทั้งแม่นยำ เย็นชา และแฝงความรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง
สีหน้าบนใบหน้าสวี่เฉินแข็งค้าง
“เสียงเหมือนเป็ดตัวผู้ แถมร้องเพี้ยนไปไกลถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้วมั้ง”
ลู่เสียนเปิดฉากแซะเต็มกำลัง ไม่มีทีท่าว่าพลังโจมตีจะลดลงแม้แต่น้อยเพราะเมื่อครู่อารมณ์หลุด
คำพูดคมเป็นมีดอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ—ปากร้ายแต่ใจดี—ในที่สุดก็ถูกชักออกจากฝักจนได้
สวี่เฉินอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก